reupsen,
V.;
auch
1
reusen
; überwiegend subst.; hohe Schreibvarianz;
zu
mhd.
roffezen, rofzen, reubzen, rupsen
u. Ä.
›rülpsen‹
().
›rülpsen, aufstoßen‹; auch: ›Auswurf ausspucken‹.
Bedeutungsverwandte:
 10,  1, , ,  1.
Wortbildungen
reupse
›Rülpser‹ (dazu bdv.: , ).

Belegblock:

Schöpper (
Dortm.
1550
):
Ructuare. Goͤrpsen koppen reusen reupsen. Ructus. Kopp goͤrps reuse.
Gille u. a., M. Beheim
319, 45
(
nobd.
,
2. H. 15. Jh.
):
es [das swein] kunt sust nichcz dann röffczen, | muffczen, ruffczen und möffczen | nach seiner art und weis.
Sachs (
Nürnb.
1528
):
Als-denn ist er den tag kein nütz, | Dann das er gröltz, außwerff und rütz.
Dasypodius (
Straßb.
1536
):
Reüpse / koppe. Ructus.
Lemmer, Brant. Narrensch.
110a, 143
(
Basel
1494
):
Entfuͦr jr ob dem disch eyn furtz | Vnd ließ eyn roͤubtzen jr entwischen.
Pfeiffer, K. v. Megenberg. B. d. Nat. (
oobd.
,
1349
/
50
):
wenn [...] der siech daz wazzer trinkt, sô benimt er [stain] dem menschen daz rophazan oder daz koppeln mit dem mund.
Spanier, Murner. Schelmenz.
21, 21
;
Schmitt, Ordo rerum
698, 5
.