raubig,
räubig,
Adj.
/
Adv.;
vereinzelt:
raubich
.
1.
›beutegierig; räuberisch‹;
vgl. 1.
Bedeutungsverwandte:
3, , 1, 2, ; vgl. 1.
Syntagmen:
jn. r. richten, jm. etw. r. nemen
;
die raubige tat, das raubige feuer / gesinde, die raubigen adler / geier / pfaffen / tiere / vögel / wölfe
.
Wortbildungen:
raubigkeit
›Raubgier‹ (dazu bdv.: ).

Belegblock:

Dasypodius (
Straßb.
1536
):
Rapacitas, Raͤubigkeit / verzuckung / begierd zu verzuckẽ.
Barack, Teufels Netz (
Bodenseegeb.
,
1. H. 15. Jh.
):
O irs grossen ungemachs! | Es ist als ain röubig gesind
[die Rede ist von den Wirten]
| Als mans in der segi fint.
Gereke, Seifrits Alex.
4557
(
oobd.
, Hs.
1466
):
wann du [Alexander] mit rawbiger tat | hast betwungen manig stat | und in den landen umb verst | und die beraubest und vercherst.
2.
›durch Raub erworben; gestohlen, geraubt, gewaltsam angeeignet‹;
zu 2.
Rechtstexte.
Bedeutungsverwandte:
1.
Syntagmen:
etw. r. sein
;
das raubige gut / pfand / vieh
.

Belegblock:

Leman, Kulm. Recht (
Thorn
1584
):
Heymeliche dupheyt ist das. ab eyn dyp hyn gebit dubyg adir roubyg gut eynem manne. der es nicht en weis das is dubig ist.
Brinkmann, Bad. Weist. (
rhfrk.
,
1430
):
wer reubig fiehe keuft, der verfiele dem zentgrefe ein pfunt heller.
Bernoulli, Basler Chron. (
alem.
,
1525
):
es sollen kein roubige gütter [...] underhalten, behuset, noch passiert werden.
Müller, Stadtr. Ravensb.
73, 27
(
oschwäb.
,
1328
/
30
):
Swer ruͦbic, diebic guͦt kuͦfet
(Überschrift).
Auer, Stadtr. München (
moobd.
,
um 1347
):
Swaz ainem juden ze pfant gesetzt wirt, ez sey diebich oder raubich, wirt das funden in seiner gwalt.