menknecht,
der
.
›Gespannführer, Wagenknecht‹;
zu  1,  3.
Bedeutungsverwandte:
vgl.  2.

Belegblock:

Voc. inc. teut.
p viijv
(
Speyer
um 1483
/
4
):
Menknecht Ladon. i. Auriga.
v. Groote, Muskatblut (
nobd.
,
1. H. 15. Jh.
):
Er hat vier rosz gespannen an | die da daz felt vmb zuͦgen, | ein menknecht begond si leiden schon, | wislich sach man si pluͦgen.
Vogel, Urk. Heiliggeistsp.
1, 503, 26
(
moobd.
,
1464
):
der spitall acker suͤll neben des Mets gartten ein ader riem haben, dar auff ein menknecht neben den rossen woll gen vnd men muͤg.