ertauben,
ertäuben,
V.;
zur unspezifischen Umlautverteilung und Vermischung von
ertauben
2 mit
ertoben
im Halem. s. ;
Dwb, Neub.
8, 2237
.
– Gehäuft wobd.
1.
›taub, gehörlos (sein / werden)‹; nur im Part. Prät. belegt;
zu  2, vgl.  1.

Belegblock:

Bachmann, Haimonsk. (
halem.
,
1530
):
wann er [tŭffel] ist aller dingen ertoubet, darumm daz wir [...] inn sovyl mallen gebätten hand.
Lemmer, Brant. Narrensch.
11, 25
(
Basel
1494
):
Dor vmb ist der blindt vnd ertoubt | Der nit hoͤrt wißheit vnd jr gloubt.
2.
›verwirrt, wahnsinnig, tobsüchtig sein / werden; verblöden‹; auch trans.: ›jn. verwirren‹;
zu  2, vgl.  25.
Bedeutungsverwandte:
; vgl.  1.

Belegblock:

Bobertag, Schwänke (o. O.
1555
):
alle menschen ertaubt er mit seim disputieren.
Sudhoff, Paracelsus (
1529
/
32
):
die sekten seind vich [...], vihisch bleibens und erdauben darin und ergrimmen.
Lemmer, Brant. Narrensch.
65, 61
(
Basel
1494
):
Inn narrheyt ist all welt ertoubt.
Maaler (
Zürich
1561
):
Ertauben / Vast wuͤtig vnd vnsinnig sein.
Sudhoff, a. a. O. .
3.
›schwach werden; verderben‹;
zu  2,  3.

Belegblock:

Schade, Sat. u. Pasqu.
orhein.
1520
˺):
wann aber das salz ertaubt oder unkreftig wirde, in was wirt [...] es gesalzen?
4.
›besinnungslos machen, jn. betäuben‹; auch intrans.: ›betäubt, besinnungslos sein / werden‹;
zu  2,  4.
Bedeutungsverwandte:
›erschlaffen‹; vgl. ,  3.

Belegblock:

Lindqvist, K. v. Helmsd.
2607
(
halem.
, Hs.
um 1435
):
Da von die kluͦg und och die zart [Judith] | Den selben [Holofernus] mit troͮm ertoͮbt | Durch wins macht schluͦgs ab im sin hopt.
Bachmann, Morgant (
halem.
,
1530
):
der wurff was so starck, das Ruolland zuo der erden fiel, also ob er tod were, so gar was er von dem streich ertobet.
er [heyd] fiel zuo erden also gar ertoubet, das er ein lange wyl lag und nŭt umm sich selbs wußt.
Lindqvist, a. a. O.
1680
;
Baumann-Zwirner, Augsb. Volksb.
1991, 291
.