kreien,
kreiren,
V.;
zu
große Formenvielfalt.mhd.
krīen
(Lexer
); 1, 1731/2
›etw. ausrufen, schreien, verkünden‹;
vgl.
krei
(die
) 1; 3.Bedeutungsverwandte:
verkündigen
Belegblock:
Strehlke, Nic. Jerosch. Chron.
10389
(preuß.
, um 1330
/40
): vor dem wart sus gecreîret, | ob îmant dô wêre | sô tuchtic, sô gewere.
Ziesemer, Proph. Cranc Dan.
5, 29
(preuß.
, M. 14. Jh.
): wart von im gecreyret
[
verkündigenLuther
1545: ]
, daz er [Daniel] der dritte were an gewalt in sinem riche. Chron. Köln
1, 3525
(rib.
, Hs. 1. H. 15. Jh.
): Sus wainden sy den segen hain gehat | ind kreichden dat men’t hoirte ouer al die stat.
Meisen, Wierstr. Hist. Nuys
1611
(Köln
1476
): Dat dye van buyssen hoyrden wall | Tkrijsschen, roiffen ind kreyeren.
Schneider, Pont. u. Sid.
134, 10
(rhfrk.
/mosfrk.
, 2. H. 15. Jh.
): Die parsavant vnd die herlant detten den herren groß tschier von loben vnd von kryegeren, als sie des vil konnen.
Hampe, Ged. v. Hausrat
1, 6, 28
(nürnb.
n. 1480
): So das weib mit eim kindlein get | grawen vnd kreien ir zw stet.
Primisser, Suchenwirt
32, 19
(oobd.
, 2. H. 14. Jh.
): So hort man im chrogiern: | Nu hawt tzue, her wuechersakch.
Strehlke, a. a. O.
19845
; Chron. Köln
2, 599, 34
; Hübner, Buch Daniel
4746
; Primisser, a. a. O.
15, 120
.