gesegnis,
die
.›Konsekration, Segnung (der Sakramente)‹;
vgl.
gesegnen
1.Belegblock:
Buijssen, Dur. Rat.
204, 26
(moobd.
, 1384
): Auch wıͤrt gesprochen der canon, wann ornleich Christus der war priester in ym wıͤrt bebeist oder durch (in) wıͤrt oͤrnleich dye gesegennuͤz dez sacramencz.
Ebd.
265, 21
: der priester hat tan drew chrewcz. [...]. Das dritt, sich selben beczaichen an dem anteluͤcz, wann er spricht: „Mit aller hymelischer gesegnuͤzz“.
Ebd.
189, 3
; 205, 8
.