geschwistergitkind,
das
;
–/-Ø
und
-er
.
›Geschwisterkind, Vetter oder Cousine‹.
Vorwiegend obd.
Wortbildungen:
geschwistergitskindskind
›Andergeschwisterkind‹.

Belegblock:

Bremer, Voc. opt.
3038
(
wobd.
,
1328ff.
):
Consobrinus geschwistergidkind [...] geswústergitkint [...]. Consobrini in vicem sunt illi, qui sunt filii duarum sororum uel sororis et fratris. Et dicuntur (consobrini) quasi consorini, quia ex sororibus prouenerunt.
Gehring, Würt. Ländl. Rechtsqu.
3, 172, 19
(
schwäb.
,
1527
):
waß vom gebliett, als geschwistrigit kind oder noch necher oder zu den dritten kinden, [...], die söllend ußdretten.
Ebd.
490, 17
(
1570
):
daß in sollicher leyhung ain jeder dem, so umb huottschaft pitt, in freündschaften so nach nit verwant als vater, muoter, geschwisterigen, geschwisterigetenkinder.
Turmair
4, 379, 28
(
moobd.
,
1522
/
33
):
künig Pyrrhus [...] der mit dem grossen Alexander geschwistergeitkind war, sein vater war des Alexanders mueter brueder.
Ebd.
5, 506, 23
:
mit marggraf Ludwigen und seinem gemahel, frauen Margreten, so nur geschwistergeitskindskinder mit einander warn.
Ebd.
49, 25
:
heurat si wider, nam zu der ê iren vetter, war geschwistergitkind mit ir.
Köbler, Ref. Nürnberg
240, 16
;
Welti, Stadtr. Bern
431, 21
;
Uhlirz, Qu. Wien
2, 2, 27, 3
;
Voc. rerum
19v
;
Pfälz. Wb.
3, 259
;
Schwäb. Wb.
3, 511
.
‒
Vgl. ferner s. v.
anfraue
1.