diebig,
Adj.
1.
›gestohlen‹; von Sachwerten gesagt; zu
dieb
2.Bedeutungsverwandte:
raubig
verstolen
diebisch
Syntagmen:
das diebige gewand / gut / pfand / vieh
.Belegblock:
Leman, Kulm. Recht
2, 5, 54
(Thorn
1584
): Ab eyn man koufet dubig adir roubig gut ane synen wissen.
Dirr, Münchner Stadtr.
362, 1
(moobd.
, 1340
): Von diefigem und raubigem pfant geit man den juden chain gesuͦch.
Siegel u. a., Salzb. Taid.
239, 8
(smoobd.
, Hs. 1673
): verstollens oder teupiges guet.
Rwb
2, 819
f.; Schweiz. Id.
12, 114
; Schwäb. Wb.
2, 194
.2.
›diebisch‹; von Personen gesagt; zu
dieb
1.Bedeutungsverwandte:
vgl. diebisch
gutstelend
Syntagmen:
der diebige mensch
.Belegblock:
Rwb
12, 820
(a. 1350
).