borke,
die
;–/-n
.›Rinde eines Baums, Borke‹.
Belegblock:
v. Tscharner, Md. Marco Polo
26, 8
(osächs.
, 2. H. 14. Jh.
): dy pfenninge dy macht man von permynte, das ist geslissin von der nidirstin borkin eynis mulbomis.
Ebd.
38, 1
: Von den tuchirn dy gemacht sint von barkin der boume.
Fischer, Brun v. Schoneb.
5903
(md.
, Hs. um 1400
): der ture boum cynamonus | hat dri barken umme sich.
Schmitt, Ordo rerum
405, 8
; Dict. Germ.-Gall.-Lat.
92
; Preuss. Wb. (Z)
1, 730
.