1
belauben,V.;
zu
mhd.
(ge)louben
›glauben‹
(Lexer
).1, 824
1.
›jm. etw. glauben‹.Belegblock:
Toeppen, Ständetage Preußen
2, 606, 11
(preuß.
, 1444
): so uns ok gentczliken beloven magh juwe ersamheit.
2.
als part. Adj. belaubt
›vertrauenswürdig‹.Bedeutungsverwandte:
aufrecht
Belegblock:
Toeppen, Ständetage Preußen
5, 168, 18
(preuß.
, 1466
): yn dem das hers [slos] dem hern gubernator adir eime andern ynczogelynge, der seyn beloubet were, nicht vortrawet. [...] also das wir ken seynen gnoden umbeloubt seyn?