aweisel,
der
;
im Frnhd. schwach belegt;
schon
mhd.
starke Formenvielfalt (vgl.
Lexer
1, 106
s. v.
âwasel
), die für etymologische Undurchsichtigkeit spricht;
ahd.
Entsprechung ist
âweiso
(
Lloyd/Springer
1, 403
);
vgl.
Leman, Kulm. Recht
1, 216/7
;
Wolf, Mathesius
191
;
Schmeller/F.
2, 1019
.
›Kadaver, totes Vieh, Aas‹; auch abwertend als Bezeichnung für Menschen genutzt.
Bedeutungsverwandte:
auswürfling
,
urpiz
(Schimpfwort); vgl.
1
as
 5.

Belegblock:

Leman, Kulm. Recht
2, 5, 27
(
Thorn
1584
):
adir her gebe ym eyn andir vyhe douor. vnd yeme blybet doch der awarsil.
Ebd.
5, 23
:
so sal man den lebendigen ochssen vorkoufen. vnd den awarsil vnd sal yn das glyche teylen.
Voc. inc. teut.
b vjv
(
Speyer
um 1483
/
4
):
Auswurfling Arula vel abersel odẽ vrpitz.
Schwäb. Wb.
1, 546
.;
Scherzius
82
;
Dief./Wü.
143/4
.