anriechen,
V.
1.
›jn. wittern (von Tieren gesagt)‹; zu
riechen
2.Bedeutungsverwandte:
vgl. anschmecken
Belegblock:
Ermisch u. a., Haush. Vorw.
212, 7
(osächs.
, 1570
/7
): du kanst zu jedem thier kommen, das dich es anreucht, doch das du stille stehest und das antzlicht vorbergest.
Dietz Wb. Luther
1, 95
.2.
›jn. anhauchen; jn. durch Hauchen anstecken‹; zu
riechen
4.Bedeutungsverwandte:
vgl. anhauchen
Belegblock:
Helm, H. v. Hesler. Nicod.
5152
(nrddt.
, 14. Jh.
): lazet sie uch niht anriechen.
Ders., H. v. Hesler. Apok.
6012
(nrddt.
, 14. Jh.
): Do Crist an roch des todes ruch | Und her daz heimelich gebet | An Got sinen vater tet.
Ebd.
14154
: Der ruchet uns das biver an | Der totlichen quartanen.
Dietz, Wb. Luther
1, 95
.