altan,
die
,der
;aus
ital.
altana
›Altan‹
zu alto
›hoch‹
(Hiersche, Dt. etym. Wb.
).1, 79
›abgestützter balkonartiger Anbau des Obergeschosses von Häusern‹.
Belegblock:
Staub, Qu. Wien
3, 2, 2825, 18
(moobd.
, 1417
): der hinder tail des kellers durchlangs die alton ob dem kellerhals, das gwelb und die kamer.
Ebd.
2872, 16
(1418
): das ober kaͤmerl under der alltan in demselben tuͤrnlein.
Auer, Stadtr. München Anh.
2, 61, 2
(moobd.
, 1489
): Nachdem sich in täglicher erfarung befunden, das die gepeu der althänen ain schedlich werch sey.
Stieler
1, 40
; Schulz/Basler
1, 27
.