abschalte,
die
;auch
-n/ -n.
›Stauvorrichtung zur Ableitung des Wassers, Schütze‹; zu
abschalten
i. S. von ›ablenken, ableiten‹, vgl. Dwb, Neub.
.1, 759
Belegblock:
Merz, Urk. Lenzb.
41, 9
(halem.
, 1449
): daz alle die, so zů dem graben gewandt sind, sond die abschalten machen in irem costen, da sich das wasser teilt.
UB Zug
292, 15
(halem.
, 1397
): dz man dem wasser sinen runß sol lassen, dz man ußrent der abschalten da selbs mitt sag holtz und mitt andrem holtz wol múg komen.
Ebd.
786, 33
; Merz, a. a. O.
160, 9
.